Dansvoorstelling Trash

Recensie Dansvoorstelling Trash

Rennen, vliegen, springen

Kristel van Issum (choreograaf), Arthur van der Kuip (componist) en Paul van Weert (decor en productie). Samen hebben deze drie mensen een nieuwe voorstelling voor het dansgezelschap T.R.A.S.H in elkaar gezet. En ik was bij de Primaire aanwezig.

Een decor van grote betonnen muren, simpel maar sterk. Live muziek op het podium; Bas, viool en Gitaar. Een danseres in een lange jurk en op rode hakken. Ze gooit zichzelf op de grond een aantal keer achter elkaar en dan is het danstheaterstuk begonnen.

Ik heb een uur vol belangstelling en verwondering gekeken. Wat een kracht kan er uit mensen komen! En wat een energie komt er van het podium af door de vijf dansers die continue aan het rennen, vliegen en springen zijn. Ze vallen, rennen en klimmen tegen de muren op en het houd maar niet op!  En toch heeft deze energie die van de dansers vandaan komt een sombere sfeer. Een sfeer die ik beschrijf als ontmoedigend.

Ik heb niets begrepen tijdens de voorstelling, ik snapte niet waar het over zou gaan maar toch blijft het boeiend om naar te kijken omdat je het wilt begrijpen! Waarom putten die dansers zich zo verschrikkelijk uit? Waarom doen ze zichzelf pijn? Wat is de relatie tussen de dansers en wat voor gevoelens en verhalen zitten achter de emoties die je van de gezichten af kunt lezen.

Alleen maar vragen, maar juist deze vragen hebben er bij mij voor gezorgd dat ik bleef kijken en dat ik niet afgeleid wilde worden. Ondanks dat voor mij de vorm ontbrak in het stuk.

Het had voor mij niet uitgemaakt in welke volgorde de scenes zich afspeelde, het leek allemaal op elkaar. Er werd constant gebruik gemaakt van de kracht die in de dansers zat. Maar waar is het sierlijke van dans in deze voortelling gebleven? Geen enkele danspas ging gelijk en was esthetisch mooi om naar te kijken. Geen rust dus voor de ogen en niet voor het verstand.

Tijdens deze voorstelling moet je alert zijn, overal op het podium gebeuren dingen tegelijk. Ik wist niet zo goed wie ik als danser moest volgen in het verhaal. Maar dat is logies want er is geen verhaal. En toch blijf je zoeken naar die rode draad in de voortelling die zich maar niet wil laten zien.

Ik was uitgeput na de voorstelling! Mijn verstand begreep niet wat ik gezien had en ik kon geen link leggen naar de werkelijkheid. Ik was moe van het nadenken en uitgeput van het proberen te begrijpen.